Van 130 naar 250 km

Facebook
Twitter
LinkedIn
WhatsApp

Om mezelf direct in te dekken: na 3 weken ziekte, spierpijn die niet weg ging, weken van slecht slapen en een kleine maand nauwelijks fietsen probeerde ik afgelopen weekend de draad weer op te pakken. Na 4 uur slapen werd dit een rit van dubbele afstand waarbij ik alsnog vol in de hitte te rijden kwam met alle gevolgen van dien. 🥵

Het plan was 130 kilometer, van Olst naar Groningen. Dit weekend stond er een weekendje weg gepland in Groningen met een groep schoolvrienden. Omdat ik zo’n vermoeden had dat deze dagen vooral zouden gaan bestaan uit relaxen, barbecueën en tijd doorbrengen in de jacuzzi besloot ik om preventief te gaan sporten. Om de afstand een beetje dragelijk te houden was het plan om de trein naar Olst te pakken en vanaf daar te fietsen. Maar dat liep dus net even anders.

Met de focus en voorbereiding op een lekker rustig ritje gedurende een tijdsperiode waarin de hitte nog ver te zoeken zou zijn begon ik mijn dag vroeg. Ik pakte koffie, een goed ontbijt en de trein van 6:00 uur vanuit Elst. Het plan was om Elst-Arnhem en hierna Arnhem-Zwolle te treinen. Vanaf Zwolle (Olst) zou een vriend een stukje meerijden. Eenmaal in de trein kwam ik erachter dat de intercity Arnhem-Zwolle niet ging rijden. In Arnhem besloot ik daarom om maar vanaf Arnhem te fietsen, aangezien ’t met het uur warmer werd. Dit betekende al 50 kilometer extra.

Na 40 km rijd ik de regio Deventer binnen en haalt Bas mij al in. Aangezien hij mijn live locatie had fietste hij alvast naar me toe. Na wat dwalen, draaien en keren bezoeken we samen het wielercafé De Meet in Deventer dat binnenkort officieel de deuren opent. We blijven net iets te lang hangen waarna we ons weer een (om)weg door Deventer banen.

Bas kwam op het idee om de route iets te verleggen om zo naast de VAM-berg ook de Luttenberg, Lemelerberg en Archemerberg meteen even mee te pakken. Dat kon ik uiteraard niet afslaan. Wanneer we na een paar uur fietsen eenmaal op de VAM-berg staan, zie ik al 140 km op mijn teller staan en is ’t beste er wel vanaf. De gemiddelde snelheid ligt tegen de 35 km per uur aan, wat mij alles meevalt. Doordat ik mijn kaartje op m’n scherm had zag ik de snelheid onderweg niet, maar die wil ik nu natuurlijk niet ver meer laten zakken. Bovenaan de ‘asfaltberg van spul uit de Randstad’ ben ik blij dat de hoogtemeters er voor vandaag op zitten en bedank ik Bas voor zijn gezelligheid. Tegelijkertijd zie ik een beetje op tegen de 70 kilometer die nog zouden volgen. ‘2 Uurtjes lostrappen’ maak ik mezelf nog wijs.

Zodra ik mijn weg weer solo vervolg loopt ‘t in het begin best prima. In de uren die volgen loopt de temperatuur op en zakt mijn hartslag niet meer ver. In enkele bochten bedekt verradelijk los grint het mooie gladde asfalt en glijd ik een paar keer bijna onderuit. De scherpte is er bij mij duidelijk af. Achteraf blijk ik met een leegloper rond te rijden, waardoor ik met de helft van de lucht in mijn achterband rijd.

Iets verderop plof ik neer voor een lunch. Wanneer ik op ’t terras met mijn hoofd naar beneden de duizeling in mijn hoofd probeer te verminderen, komt de eigenaar naar me toe. ‘Het gaat niet goed met jou he?’, vraagt hij nog. Ik gebaar dat ik oké ben terwijl ik m’n ademhaling onder controle probeer te krijgen. Een paar koude chocomelk en goed gevulde uitsmijter brengen me weer bij mij positieven.

Wanneer ik mijn weg vervolg stel ik mijn verwachting van de resterende 50 km bij. Ik laat m’n vrienden, die inmiddels in Groningen zijn aangekomen, weten dat ik er met twee uren wel zal zijn. Na een uur fietsen rijd ik op een lang fietspad langs het kanaal en besluit ik om bij het eerste stukje schaduw weer even te pauzeren. De tekenen zijn duidelijk. Misselijk, duizelig en met kippenvel op mijn lichaam heb ik duidelijk even verkoeling nodig. Bij gebrek aan een bankje wordt dit uiteindelijk een stuk berm waar ik languit ga liggen. Passerende fietsers vragen of alles in orde wat ik op dat moment alleen kan beantwoorden met een duidelijk duim omhoog. Een man op racefiets neemt de moeite om even om te draaien en komt polshoogte nemen. Zodra ik merk dat ik mijn zinnen niet afmaak en ik geen normaal gesprek kan voeren besef ik me dat ik misschien eerder pauze had moeten nemen. Na een kwartier rijd ik samen met de man weer rustig verder en zet ik koers richting Groningen.

Mede door de extra pauze kom ik relatief fris aan in Groningen en begroet ik m’n vrienden die er al wat terrasbiertjes in hebben zitten. Ik geniet van de sterke zon, zie de teller inmiddels op ruim 200 km staan en besef me dat ons huisje nog 40 kilometer boven Groningen ligt. Deze pauze duurt daarom ook niet lang.

In de laatste 40 kilometer krijg ik weinig meer mee van de omgeving en heb ik moeite om de trappers nog rond te krijgen. Ik besluit om nog een extra pauze te pakken en beland bij een B&B waarnaast zich een schattig hutje bevindt. Het blijkt een Rustpunt te zijn waar zelf-service voor de aantrekkelijke ijsjes geldt. De gastvrouw komt polshoogte nemen en ook hier gaan mijn zinnen niet meer vanzelf. De zeer vriendelijke vrouw kijkt vol verbazing hoe ik erbij zit/hang en neemt de tijd voor een praatje. Ik rust even uit, eet een ijsje en een tosti en vervolg mijn weg. Nog 15 kilometer te gaan.

Het laatste stukje tel ik kilometer voor kilometer af om na bijna 12 uur zeer blij te zijn om in Lauwersoog aan te komen. Er staat uiteindelijk 247 km op de teller waarbij mijn gemiddelde tot een kleine 34 kilometer per uur is gedaald. Ik ben af, maar kijk uit naar de rest van het relaxte weekendje aan de Waddenzee.

Volgende keer moet ik toch maar wat geleidelijker opbouwen na een rustperiode, onderweg rustiger fietsen en bovendien eerder pauzeren. Dit was niet mijn langste rit ooit, maar wel de langste solo. En hoe ik terug naar huis ga komen? Het schijnt maandag mooi weer te worden, maar of ik dan alweer zin heb in een lange fietsrit ..

Dit bericht delen via

Facebook
WhatsApp
Twitter
LinkedIn
Laatste berichten

Deel dit bericht via

Facebook
Twitter
LinkedIn
WhatsApp