Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

NCK 2005

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp

Vandaag was het zover; het NCK waar we al maanden naartoe hadden geleefd en vooral ook getraind was zover. De dag ervoor had ik last van lichte verkoudheid. Gelukkig viel dit wel mee, zeker na de nodige maatregelen te hebben getroffen waaronder een gedoe nachtrust.


Ik heb dit jaar persoonlijk behoorlijk toegeleefd naar deze dag. Vandaag moet het gaan gebeuren.. Mijn zenuwen weet ik de dag(en) ervoor goed in bedwang te houden en ik heb er alleen maar érg veel zin in. Die ochtend lijken de zenuwen ook nog wel mee te vallen.

Om 8.00 uur op het clubhuis was de afspraak. Zoals gewoonlijk kom ik weer nét op tijd en staat dus iedereen al klaar om de fietsen op de auto’s te zetten. We zetten alle spullen in de auto’s, zorgen dat er genoeg reserve-materiaal beschikbaar is en de stemming zit er al meteen goed in. Het is duidelijk te merken dat we er allemaal erg veel zin en ook vertrouwen in hebben. Zelf heb ik de Campagnolo Shamal-wielen mogen lenen van Jos(trainer + veelvoudig Clubkampioen). Na een laatste bespreking en controle van het materiaal e.d. gaan we echt vertrekken, op weg naar Groningen!

Met ons mee gaan: Fedor van Mullem(Voorzitter + jeugdtrainer), Jos Verhagen(trainer), Henk(penningmeester + vader deelnemer) en Jurrie Nije Bijvank(renner bij ’t Verzetje en mee als fan, hulp, vriend en steun). Twee auto’s vol dus!

Onderweg is de sfeer ontspannen en slapen sommigen nog wat.

Eenmaal aangekomen zien we al meteen de velen bussen, ploegenwagens en andere blinkende bolides.. Ook al zouden we daar niet meerijden, dan zouden we nog wel een hele dag naar alle fietsen, renners en uitrustingen kunnen kijken, maar vandaag houden we ons bezig met onze eigen race tegen de klok.

Na het uitstappen gaan we meteen omkleden en inrijden. Dit laatste vind ik erg belangrijk en daarom probeer ik me goed te concentreren wat goed lukt. We hebben Tacx-trainers meegenomen om op warm te rijden wat ideaal uitkomt. Het zweet druipt er al snel vanaf, zeker als het zonnetje doorbreekt en het bijna op een soort van nazomer begint te lijken terwijl er regen en kou voorspeld is.

Het is 12 uur geweest… Om 12.23 moeten we starten. Met nu toch wel een buik vol zenuwen gaan de Tacx-trainers weer de auto in en wij de weg op om daar ten slotte het laatste beetje warm te gaan rijden. We staan gelukkig ruimschoots aan de start en kunnen nog rustig een materiaal controle laten uitvoeren.

Daar staan we dan, aan het hek. Er wordt gezegd dat het nog 30 seconde duurt en ik zet mijn tellertje op 0. Mijn hartslag is inmiddels in mijn keel te voelen en mijn benen staan op spanning. Ik blaas nog eens goed uit en concentreer…

Ik start op kop en daar gaan we, voor het 2e achtereenvolgende jaar. Het begint gelijk warrig met een open rotonde waar we moeten afslaan. Ik zie de motorrijder rijden en rijd maar achter hem aan. Ik merk dat alles bij elkaar zit en probeer een lekker tempo te vinden.

De eerste 5 á 10 kilometer verlopen prima. Er blijkt zelfs een stukje met stenen in te zitten, maar omdat de weg vrijwel helemaal droog is geworden is ook dit geen probleem.
Na ongeveer 10 kilometer moet Pim helaas lossen. Er wordt niet geclaxonneerd en we rijden dus door, want dat was de afspraak. We hebben het alle 3 gezien en rijden geconcentreerd door. Onderweg hebben we veelal wind van de zijkanten, maar ook een paar stukjes mee. Hierbij gaat t uiteraard op de 14 of 15 met snelheden boven de 50 km/uur.
Het lijkt gesmeerd te gaan totdat Wouter aangeeft dat hij zich niet super voelt en last heeft van lichte kramp. Naarmate de wedstrijd vordert schijnt deze kramp erger te worden. Ik hoop maar dat hij het vol kan houden tot dat finish, want de 3e tijd telt immers en we zijn al één man kwijt dus nog een kunnen we ons niet riskeren.
Als er op een gegeven wordt geroepen ‘eigen tempo rijden’ snap ik eerst niet goed waar dit op slaat, totdat ik een aantal kilometers verder de volgauto van de groep voor ons zie rijden. Ik bedenk me goed dat een kleine versnelling al fataal kan zijn voor Wouter. Ik merk dat ik de betere benen vandaag heb en besluit om wat langere beurten te draaien. Als het nog een kleine 10 kilometer is merk ik dat ook mijn benen moe worden. Niet veel harder dus. Wouter roept af en toe dat het niet gaan, maar dan roep ik weer dat hij vol moet houden.

Het is nog 2 kilometer, de groep voor ons rijdt op 100 meter van ons vandaan en ik wil ze zó graag pakken. Als hun ploegenwagen opzij gaat om ons erlangs te laten en ik nog nét één kilometer met uur harder ga rijden en ze hiermee in kan halen hoor ik dat dit teveel is voor Wouter en komen zij ons weer voorbij. Wouter schreeuwt een hoop waar ik nog maar d helft van hoor. Ik schreeuw constant terug dat hij vol en vast moet houden. Dit doet hij buitengewoon goed, want op paar honderd meter voor de streep roep hij dat we alles moeten geven en ik hoor duidelijk dat hij pijn heeft. Donald is ook kapot, maar is zoals altijd zwijgzaam. We komen met een keurige tijd van 50:16:73 er de streep.
Ik houd vanaf het begin af aan een supergevoel over aan deze Kampioenschappen. Als ik verderop uit mijn pedaal klik om een jack vanuit de auto aan te nemen merk ik dat ook bij mij bijna de kramp in mijn kuiten schiet. Ik ben kapot, helemaal kapot. Ik stap snel weer op mijn fiets om even stabiel te blijven en uit te rijden. Helaas zijn de andere 2 al doorgereden. Ik heb het idee dat ze het niet zo goed vonden gaan, maar Wouter baalt gewoon van zijn kramp wat ook logisch is en Donald geeft aan dat hij het toch wel goed vond gaan.

We rijden naar de ploegenauto en krijgen te horen dat we een hele goede prestatie hebben neergezet. De rit wordt nog kort even besproken en als Pim er ook bij is gaan we met z’n vieren nog even lekker een half uurtje uitrijden op de weg. Er wordt veel gepraat over wat goed en fout ging en ook wij komen tot de conclusie dat we een goede tijdrit hebben gereden met nou eenmaal 2 tegenslagen. Aan het feit dat Pim de benen niet had en Wouter kramp kreeg kunnen we immers niks doen. Natuurlijk is het jammer maar we hebben met z’n vieren gereden, met z’n vieren deze tijd neergezet en met z’n vieren weer een mooi NCK beleefd.

Na het uitrijden op de weg besluiten we om dit nog even te doen op de Tacx-trainers.

De sfeer is nog steeds superieur en de humor wederkeert als de druk van onze schouders afvalt. Na het uitrijden gaan we douchen waarbij we onderweg naar de kleedkamers dit keer wel wat uitgebreider de aandacht hebben voor alle mooie fietsen, renners en uitrustingen.

Als we terug komen is alles alweer netjes opgeruimd en kunnen we weer vertrekken richting Bemmel. Natuurlijk praten we nog veel na in de auto over de hele dag. Ook worden alle foto´s die Jurrie en Jos hebben gemaakt bekeken. Beiden heel erg bedankt voor het maken van de foto´s!

In Bemmel aangekomen bestellen een aantal van ons alvast de beloofde chinees en gaat de rest vast naar het clubhuis om alle borden klaar te zetten. Zo eten we nog een heerlijke maaltijd met z´n allen en is het seizoen bijna afgesloten. Bijna? Ja, bijna. Want de dag erop organiseert ’t Verzetje de koppeltijdrit waarbij 6 van de 8 aanwezigen vandaag ook dan weer van de partij zullen zijn.

Ik kijk terug op een geslaagd NCK met een prima tijd en vooral ook een onvergetelijke dag. Het hele gebeuren eromheen is zo leuk om mee te mogen maken! Om je zo te mogen en kunnen focussen op één moment samen met nog 3 goede vrienden en natuurlijk niet te vergeten alle begeleiding is fantastisch!

Hierbij ook dank aan iedereen die ons heeft geholpen met alles rondom het NCK.

Hopelijk volgend jaar weer een NCK voor dezelfde 4 jongens?
Ik heb er nu al zin in!

Ruben van Kempen

Dit bericht delen via

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Laatste berichten

Deel dit bericht via

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *