Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Genieten!

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp

Aan al het moois komt een einde. Vandaag is voorlopig mijn laatste dag van de fietsvakantie in eigen land. In eerste instantie zou ik deze dag doorbrengen in Noord-Limburg, maar omdat ik geen auto tot mijn beschikking heb pak ik vandaag de trein naar Boxtel. Nog voordat ik mijn fiets weg gezet heb in de trein raak ik aan de praat met een ouder echtpaar. Ondanks de gemiddelde leeftijd van 78 jaar fietsen ze nog vaak.Vol enthousiasme vertellen ze over hun rijke fietsverleden, waarin ze altijd samen fietsen. Op hun tandem. Op het langgerekte rode frame staat de naam van de bekende wielerzaak waar ik ooit mijn eerste wielrenfiets kocht: Grimpeur. Aan de staat van de fiets kan ik duidelijk zien dat deze er al vele kilometers op heeft zitten. Zo blij als een klein kind dat zijn eerste racefiets krijgt vertelt de slechtziende vrouw opgetogen dat zij op deze manier toch samen hun tochten kunnen rijden. 

Vandaag bezoeken ze een van hun kinderen op de camping in Overasselt. Wat een geweldige manier om op die leeftijd nog van je vrijheid te kunnen genieten. Twee stations later moeten ze (helaas) al uitstappen. Eenmaal op het perron staat de man nog vriendelijk te zwaaien, zonder nog precies te weten waar ik in de trein zit. Wat een lieve mensen.

Een station verder stapt er een jonge vrouw met haar racefiets in en gaat op de vrijgekomen plek zitten. We groeten elkaar vriendelijk terwijl ik – uiteraard – meteen haar racefiets eens goed bekijk. Een drie maanden jonge beginnersfiets van de Decathlon, zo vertelt ze. Eentje met de mogelijkheid om er fietstassen aan te hangen. Maar dat is voorlopig nog niet het plan. Ons gesprek wordt onderbroken wanneer de conducteur langs komt. Ik vis mijn OV-chipkaart uit mijn zak en ga in de zojuist geïnstalleerde NS-app op zoek naar mijn digitale fietskaartje. Wanneer ik mijn fietskaart hier niet direct terug kan vinden hoop ik dit af te kunnen kijken bij mijn buurvrouw. Helaas blijken we allebei geen geldig vervoersbewijs te kunnen tonen. Zij heeft alleen gereserveerd en niets gekocht, ik heb wel een fietskaartje gekocht maar kan deze nergens terugvinden en heb ook niets gereserveerd. Ik dacht dat het kopen van een specifiek fietskaartje voor een bepaalde traject dat alleen vandaag geldig is de reservering was. Niet dus.

Met z’n drieën proberen we uit te vinden hoe het zit en even lijkt de conducteur een eerste boete uit te willen schrijven. “Een fietskaartje kun je ook bij mij kopen, maar dan is die 56 Euro”, klinkt het verontrustend. Ik duik nog een keer in mijn telefoon en laat in ieder geval de afschrijving op mijn bankrekening alvast zien. De conducteur lijkt wel overtuigd, maar nog niet tevreden. Nadat ik de spanning wat probeer te breken met een matige grap kijkt de buurvrouw me met een doortastende blik en kleine ogen lachend aan. Even vergeet ik dat ik op het punt sta een boete te krijgen. Zenuwachtig duik ik weer in mijn mailbox, in de hoop alsnog een mail met fietskaartje van de NS te vinden. De buurvrouw schaft ter plekke een fietskaartje aan via de NS-app en ontloopt zo een boete van de empathische conducteur. Nu ik nog. Aangezien de conducteur zelf ook niet goed weet hoe dit verkeerd is gegaan en verder moet krijg ik de gelegenheid om in Den Bosch naar het loket te gaan. We zijn namelijk inmiddels bijna bij mijn overstap aangekomen. Ik bedank de conducteur vriendelijk en haal opgelucht adem. 

Terwijl Den Bosch al in zicht is praten de buurvrouw en ik nog even na. Ze vertelt naar Utrecht te moeten. Over de rand van haar mondkapje kijken haar pretogen me guitig aan. Net als ik me besef dat ik even niet weet wat ik moet zeggen zie ik dat we er zijn. Zij moet er ook uit. De goed gestemde buurvrouw vertrekt in haar gestreepte jurk met racefiets richting de trap. Even twijfel ik of ik nog iets ga ondernemen. In de chaos en hectiek boven aan de trap wensen we elkaar nog een fijne reis en voor ik het door heb loop ik al richting het loket. Dat was een leuke eerste treinreis. Nadat een printje van mijn fietsticket bij het NS-loket zo gemaakt is loop ik met de fiets aan de hand richting spoor 4a. Het omroepsysteem meldt dat de trein naar Utrecht ook vanaf spoor 4a zal vertrekken. Reden genoeg om maar meteen naar het perron te gaan, lijkt me. Daar aangekomen wordt ik door iedereen aangekeken alsof ze nog nooit een wielrenner in het echt gezien hebben, maar zie ik haar niet staan. Helaas, haar trein blijkt al te zijn vertrokken. Het tweede deel van mijn reis vergaat in de gedachte aan de eerste helft. Ik lach. Wat is het toch leuk om zelfs op de meeste simpele manier nieuwe mensen te ontmoeten.

Eenmaal aangekomen in Boxtel fiets ik samen met een man die een aankondiging verdient. Veel wielrenners van rond de dertig hebben alleen aandacht voor de nieuwste, lichtste en stijfste fietsen met de meest geavanceerde onderdelen. Maar deze man wordt gelukkig van het verhaal achter een fiets. Met passie zoekt hij uit welke bekende coureur er rond reed op de fietsen die hij tegen komt. In gebruik, of nog beter: te koop. Het liefst een opknapper, met de commandeurs nog aan het frame. Dan beginnen zijn ogen te glunderen en krijgt deze optimist die aanstekelijke glimlach niet meer van zijn gezicht. Vandaag is het wielerkenner, levensgenieter en tevens aanstaande vader Jef Linskens die mij meeneemt voor een ronde van honderd kilometer die sierlijk om de hoofdstad van Noord-Brabant krult. Vanaf het wederzien is het direct weer als vanouds. Ook onderweg is het volop ouwehoeren en hebben we het over zijn toekomstige zoon. Een naam wil hij nog niet noemen, al worden er wel her en der wat tips gegeven. De naam zou één lettergreep hebben. Ook is er een redelijk jonge profwielrenner met dezelfde voornaam die reeds overwinningen op zijn schreef. Nederlandse en Belgische wielrenners kunnen worden uitgesloten. Ik blijf raden, maar Jef is vastbesloten niets te verklappen. Dan nog meer 2 maanden in spanning afwachten..

Onderweg rijden we over de dijken die vroeger werden gebruikt om Den Bosch droog te pompen, zo weet hij me te vertellen. Een tunnel van groen brengt ons via het hart van Brabant op de klinkers van Heusden. In het centrum van deze oude vestingstad aan de Maas nemen we plaats op het terras. De bestelling van mijn favoriete frisdrankcombinatie (bitter lemon en jus d’orange, samen ook wel bekend als Gele Peter) wordt met enige verbazing gebracht. Omdat we net pas over de helft zijn houden de pauze kort. Al lopend banen we ons een weg door de toeristische drukte van Heusden en zoeken we een plek om veilig op te kunnen stappen. Na de geplande route een klein stukje af te snijden kronkelen we door Nationaal Park Loonse en Drunense duinen. Met nog amper tien kilometer te gaan verrast Jef me niet veel later met een perfecte laatste pauzeplek. Een lange oprijlaan van klinkers en gravel brengt ons bij Kasteel Nemerlaer. Omringd door het groene Brabantse landschap genieten we bij dit rijksmonument van de uitzonderlijke rust. Met allebei een wit trappistenbier in de hand klinken we voldaan onze glazen. Genieten gebloazen!

Het laatste stuk van onze route leggen we iets voorzichtiger af. Mede door de bescheiden lunch waar we in Heusden van hebben genoten slaan de heerlijke trappistenbieren voelbaar aan. Ik ben dan ook blij als we zijn huis weer heelhuids hebben bereikt.

Aan het einde van deze vakantiedag krijg ik nog een mooi bericht binnen: mijn Giant staat gerepareerd en wel klaar om opgehaald te worden! Al met al een heerlijk einde van mijn fietsvakantie in eigen land. Later dit jaar zal ik ook een aantal van de ontbrekende provincies per fiets bereiken. Hierbij wil ik dan nog meer wielercafés bezoeken. Wanneer dit precies wordt weet ik nog niet. Aankomend weekend kan er ook eindelijk weer van de koers op tv worden genoten. De koers gaat beginnen! •

Dit bericht delen via

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Laatste berichten

Deel dit bericht via

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp

4 reacties op “Genieten!”

    1. Thanks. Mocht de dame in kwestie ooit nog eens ergens opduiken, dan zal ik ‘t hier weer melden.
      En uiteindelijk is op 4 oktober Mads gezond en wel ter wereld gekomen. Op moment dat de blog geschreven werd was dat ook de voornaam van de huidige wereldkampioen wielrennen. Toeval? 😉

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *