Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Fietsen bij een vereniging

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp

Het is zaterdagavond als ik met wat vrienden in de kroeg sta. ‘Een rustige avond’, had ik mezelf voorgenomen. Maar voor ik het weet zijn de nodige goudgele rakkers genuttigd en slaat de klok alweer 1:00 uur. Tijd om op huis aan te gaan, want morgenochtend wil ik de clubtraining weer meedoen. De volgende ochtend ontwaak ik met een kater en zie dat ik nog moet opschieten ook. Twee boterhammen, een banaan, wat reepjes en een gelletje moeten mij de ochtend wel door kunnen slepen. En twee goed gevulde bidons, uiteraard. Eenmaal bij de club aangekomen staat een van de leden zijn nieuwe aanwinst te showen. Een mooi opgepoetst frame, hoge carbon velgen en de nieuwste groepset laten het moraal van zijn gezicht spatten. Omstanders staan er met grote ogen bij te kijken, denkend aan hoe lang zij hun eigen fiets inmiddels al hebben. “Misschien moet ik ook maar weer gaan sparen voor een nieuwe”, hoor je ze denken. Dat kan thuis nog leuke discussies opleveren. Van zo’n nieuwe fiets ga je niet rustiger rijden. Mijn eigen gedachten schieten daarom al snel naar het afzien van de aankomende drie uren. Nog enigszins misselijk van de kater stap ik het clubhuis binnen. De bekende smoesjes vliegen me al om de oren en een grote grijns verschijnt op mijn gezicht. Blessures, drukte op het werk, de reeks aan familieverplichtingen, gezinsuitbreiding, vakantie, wat extra kilo’s en gebrek aan trainingsritme zijn terugkerende excuses om de verwachtingen te temperen. Zelf breng ik ook nog snel in dat ik pas tegen 2:00 uur in bed lag. Mijn kater ben ik al weer vergeten. Het genieten is begonnen.

Clubtraining TWC ‘t Verzetje

Met een man of acht vertrekken we richting de Veluwe. Onderweg wordt er nog gesprint bij wat plaatsnaambordjes, terwijl ik achterin de groep aan de praat raak met een oud bekende. Terwijl we onze weg vervolgen dwalen mijn gedachten ver weg van de dagelijkse sleur. Een gevoel van vrijheid, ontspanning en uitdaging overheerst en maken clubritten als deze soms zelfs verslavend voor me. Enkele pittoreske landschappen, idyllische dorpskernen en lastige beklimmingen verder zie ik al tachtig kilometer op mijn teller staan. Dat betekent dat Bemmel weer in zicht komt. Met het laatste stuk dijk voor ons wordt de gashendel nog eens vol open gedraaid en vliegt de snelheid omhoog. Het mentale spelletje voorafgaand aan de eindsprint bij het blauwe kombord is in volle gang. Er verrast iemand met een vroege aanval waarna de rest even naar elkaar kijkt. De tegenaanval wordt nog ingezet, maar het is te laat. Terwijl mijn benen tegen de kramp aan zitten laat ik me uitbollen naar het clubhuis. Nog voordat ik mijn fiets in het rek heb gehangen wordt de clubrit al geanalyseerd. Tussen het uithijgen door vertelt iemand dat zijn laatste kopbeurt toch net iets te veel van het goede was. Precies na die beurt ‘werd het toch wel straf op de kant getrokken en moest ‘ie als laatste lossen’. Er was weer vertrouwd afgezien bij de A-groep.

De geur van verse koffie brengt ons naar de kantine waar de nabeschouwing al snel in gang schiet. Verschillende vermoeide maar voldane blikken worden gewisseld. Even is het stil en wordt er gezucht. De favorieten voor de tijdrit van het weekend erop zijn duidelijk geworden. Terwijl ik geniet van mijn cola kijk ik er nu al naar uit om op mijn ligstuurtje, met knalharde banden en bruinende olie op de benen mijn PR aan te scherpen. Later zal blijken dat die tijdrit ervoor gaat zorgen dat ik mijn naam voor het eerst in een krantenkop terug ga vinden. Een krantenartikel welke ik tot op de dag van vandaag nog koester. ?

Af en toe zou ik bijna vergeten hoe mooi onze vereniging is. Dan is mijn kater zo verdwenen, voel ik het doorweekte clubtenue niet meer en doen de benen even geen pijn meer. Met een gevoel van geluk geniet ik dan van de saamhorigheid en het clubgevoel. Wat ben ik blij en trots om lid van die prachtige vereniging te mogen zijn. Samen doen we het. Samen zijn we het. TWC ‘t Verzetje.

Dit bericht delen via

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Laatste berichten

Deel dit bericht via

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *