Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp

Enne?

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Enige tijd geleden nodigde Pieter Schoenmaker me uit om een weekend mee te gaan naar Zuid-Limburg. Een weekend lang genieten van de heuvelachtige omgeving op een vakantie-tempo. Daar hoefde ik natuurlijk niet lang over na te denken. Zodoende vertrekken Pieter en ik samen met onze racefietsen afgelopen vrijdagochtend naar het zuidelijkste puntje van ons land. Bij aankomst in Zuid-Limburg besluiten Pieter en ik eerst nog een goede bodem te leggen op een lokaal terras. Na de lunch worden naast de route voor zaterdag ook de routes voor maandag en dinsdag meteen gemaakt. Mede door de tips en routes die ik kreeg van Limburgse wielervriend Ricardo Cappilletti worden dit routes om van te smullen!

Maandag pakken we uit met de langste rit en meeste hoogtemeters. Tot die tijd laat ik me bijpraten door Pieter, die vol enthousiasme vertelt over befaamde beklimmingen in de regio zoals de Redoute en Col du Maquisard. Met percentages van ruim boven de 15% raak ik in eerste instantie iets minder enthousiast. Bovendien heb ik op deze fiets een Hollands polder-verzet liggen. Voor de kenners: ik mag ’t hier met een 39-25 doen..

De lunchpauze in Zuid-Limburg bevalt Pieter zo goed, dat hij besluit om de rest van de dag rust te pakken. Samen met zijn ouders verblijven we op een vakantiepark. Zijn vader gebruikt zijn racefiets ook af en toe wel eens en wil die avond graag nog een rondje fietsen. Ik sluit aan voor een korte rustige rit door de directe omgeving. Na 5 kwartier komen zijn vader Jaap en ik weer aan bij het park en nemen we een onverhard binnendoor pad naar ons huisje. Achter mij neemt Jaap de binnenbocht door het gras om het losliggende grint te vermijden. Ineens hoor ik verontrustende geluiden achter me. Ik draai me om en zie hem languit in het gras liggen. Als ik dichterbij kom is hij wat in de war en blijkt er een groot gat onder het gras te zitten. Wat in het begin lijkt op een bloedneus gaat al sneller heviger bloeden en is eigenlijk nauwelijks meer te stoppen. Parkbewoners komen aanstormen met keukenrol en andere doekjes. Hij komt wat bij van de schrik en samen lopen we – even zonder fiets – door naar het huisje. Direct komen zijn vrouw en Pieter erbij zitten. Dan blijkt hij niet meer te weten wat er gebeurd is. Even schrikken we alle drie. Als we nog meer vragen stellen blijkt hij meer kwijt te zijn. Elke minuut herhaalt hij dezelfde vragen. Wat is er gebeurd? En wie ben ik eigenlijk? We besluiten om door te rijden naar de dichtstbijzijnde huisartsenpost, dat is in het ziekenhuis van Maastricht. Na 6 uur van wachten, gesprekken en beoordelingen wordt medegedeeld dat er een ruggenwervel en kaakbot gebroken zijn. Het gaat nog uren tot dagen duren voordat hij weer naar huis mag. Dat is geen fijn begin van de vakantie! Pieter en ik besluiten om 4 uur ’s nachts terug naar het huisje te gaan, zijn vrouw blijft in het ziekenhuis tot hij naar huis mag.

(de tekst gaat hieronder verder)

Als ik de volgende ochtend wakker wordt is Jaap weer terug. Hij heeft een nekkraag aangemeten gekregen en zal de komende weken met name vloeibaar voedsel moeten eten. We lopen samen nog eens terug naar de plek waar het gebeurde en ook nu blijkt hij nog een deel van de film kwijt te zijn. Gelukkig weet hij alles van onze rit en in het ziekenhuis wel weer. Hij zal zijn vakantie nog rustiger moeten doorkomen dan hij al van plan was. Uiteindelijk zal alles gelukkig weer herstellen en is het goed dat we toch nog even naar het ziekenhuis gereden zijn.

’s Middags rijden Pieter en ik na een korte nacht toch nog een toeristische route door de Hoge Venen in Oost-België. Onderweg nemen we uitgebreid de tijd om bezienswaardigheden te bekijken en fotograferen. Zo stoppen we even bij de stuwdam bij het Meer van Gileppe en hebben we ook oog voor de prachtige doorkijkjes die we onderweg in de groene natuurlijk tegenkomen. Ook wordt er onderweg volop geouwehoerd, zoals altijd. Zo oefenen we onze Limburgse uitspraak door voorbijgangers vriendelijk te begroeten met het Limburgse ‘Enne’, wat zoiets betekent als ‘hoe gaat het’. Respons blijft vooralsnog uit. Maar we blijven oefenen, al is het maar om de grootste lol die we er zelf om hebben. Omdat we op deze zomerse zaterdagmiddag geen zin hebben in veel drukte knopen we de mooiste binnendoorwegen aan elkaar om zo tot verkeersluwe route te komen. Na een bescheiden 90 kilometer door de heuvels en het groen voelen we de korte nacht nog in het lijf en zoeken daarom weer tijdig ons bed op. •

Dit bericht delen via

Share on facebook
Facebook
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Laatste berichten

Deel dit bericht via

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp

2 reacties op “Enne?”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *